เพื่อนกันทำกันได้

-A A +A

หมวดเรื่องสั้น: 

               ความชอบของคนเรานั้นมันต่างกัน บางคนชอบเรียน บางคนชอบเล่นกีฬา บางคนชอบเล่นดนตรี แต่คนที่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรนั้นมักจะเป็นคนดูดีในสายตาคนอื่นๆ เสมอ เช่น เพื่อน ผู้ใหญ่ และคุณครู ส่วนคนที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ก็มักจะถูกมองแบบตรงกันข้าม เช่นตัวของโน่

 

               เขานั้นเป็นคนที่เรียนอยู่ในห้องเรียนแบบไม่มีอะไรเด่น ตื่นมาก็ไปเรียนแบบไม่รู้ว่าจะไปทำไม

สำหรับตัวของผมผมไปโรงเรียนเพราะ ผมอยากจะไปหาหนังสืออ่าน แต่โน่เขาถามผมว่า

ถ้าเราไม่ได้ถูกบังคับให้ต้องไปโรงเรียนนั้นเราจะไปไหม

มันเป็นคำถามที่เขาถามผมในวันหนึ่งที่ผมกับเขาไปกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร เขาบอกผมว่า

 “เราก็ชอบโรงเรียนนะแต่ไม่ชอบตอนที่ต้องโดนครูถามในห้องเรียน โดยเฉพาะเรื่องที่เราเรียนไม่รู้เรื่อง

ด้วยความหวังดีผมเลยถามว่า

บอกเราก็ได้นะ ถ้าเราช่วยติวให้ได้เราก็จ่ช่วย

เขาได้ยินดังนั้นเขาก็ทำหน้าเบื่อ และเปลี่ยนเรื่องสนธนาทันที
เพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนที่ผมสนิทกับเขามาก มีอยู่วันหนึ่งเขาส่งข้อความมาหาผมว่า

เขาไม่อยากอยู่ห้องที่เรียนอยู่ เพราะห้องนี้มีแต่คนเก่ง ไม่เป็นเด็กเรียนก็เป็นเด็กกิจกรรม

ผมบอกเขาว่าไม่ต้องคิดมาก และชวนเขาคุยเรื่องอื่น

 

วันหนึ่งมีครูที่สอนวิชาแนะแนวมาถามเขาว่าเวลาว่างเขาชอบทำอะไร

เขาตอบครูว่า

นั่งและคิดอะไรก็ได้ในหัวตัวเองครับ

ตอนที่ผมได้ยินผมก็งงกับคำตอบของของเขาเหมือนกับครู แต่ครูก็ถามต่อ

คิดอะไรนี่คือคิดเรื่องอะไรในหัว

เขาตอบว่า

ผมก็คิดภาพและเรื่องในหัวแหละครับ

ครูคนนั้นทำหน้าเข้าใจ เขาเลยบอกว่า

งั้นหนูลองไปเขียนนิยายดูไหมลูก

ไม่เอาดีกว่าผมไม่ชอบอ่านนิยาย

งั้นวาดรูปหละ

ไม่เคยครับแต่จะลองดู

 

ตอนเย็นเขาก็เริ่มซื้ออุปกรณ์วาดภาพและ ลองไปวาดที่บ้านของเขา แต่เขาก็เบื่อ

ตอนแรกผมเห็นเขาเอาอุปกรณ์วาดรูปมาโรงเรียนทุกวัน แต่ต่อมาเขาก็บอกว่าเบื่อ เลยไม่ได้วาดรูปอีก

ต่อมาเพื่อนคนนี้ก็บอกว่าเขาเจอสิ่งที่เขาอยากจะทำแล้ว ผมพยายามถามเขาแต่เขาก็ไม่บอก เขาพูดด้วยความมั่นใจว่า

ถ้าเราจะจบ ม. ต้น แกจะรู้เอง

ผมอยู่กับเขาจนจบ ม.ต้น

ตัวของเขาบอกผมว่า เขาอยากจะไปเป็นช่างเขาเลยไม่ได้เรียนโรงเรียนเดิมอีก

 สำหรับผมก็รู้สึกเสียใจ  เพราะเขาเป็นเพื่อนที่ผมสนิทมากที่สุดในโรงเรียนตอนนี้ แต่ผมก็ไม่พูดอะไรเพราะคิดว่ามีอะไรก็คุยกันได้เหมือนเดิมแหละ

 

 

               ผมเริ่มเรียม. ปลาย ตอนนั้นผมมีเรื่องหลายอย่างให้ทำเยอะมาก

ตอนนั้นผมยังไม่ได้เขียนนิยาย แต่ผมชอบเริ่มอ่านหนังสือวรรณคดีต่างๆมากขึ้น และเริ่มหาความฝันของตัวเองบ้าง

เช่น ลองไปเล่นกีฬา ไปเขียนโปรแกรม ไปเล่นดนตรี ผมไม่ได้ติดต่อกับโน่อีก 

จนอยู่มาวันหนึ่ง ผมกลับบ้านและมองเห็นเขาเดินผ่านหน้าผมไป ผมเรียกเขาแต่เขาไม่หันกลับมามอง แต่เขาพูดกับผมว่า

กูรีบ มึงอ่านแชทกูบ้างนะ

ผมบอกเขาว่ามีอะไรก็บอกมาเลย แต่เขาก็รีบเดินไปอย่างรวจเร็ว

               ผมกลับบ้านและดูว่าเขาส่งอะไรมา อันที่จริงผมก็ไม่เข้าใจหรอกเพราะสิ่งที่เขาส่งมามันคือแผงวงจอนอะไรสักอย่าง

ผมถามเขากลับไป โน่ก็พิมพ์บอกว่าให้อ่านข้อความให้จบ และอ่านตั้งแต่แรก

พออ่านผมจึงรู้ว่าโน่เขาต้องการให้ผมไปช่วยเขียนโปรแกรมเพื่อที่จะใช้ในการทำหุ่นยนต์

ผมบอกเขาว่าผมยังไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม แต่ก็สนใจที่จะทำดู

แต่จู่ๆโทรศัพท์ของผมก็สั่น บนหน้าจอนั้นแสดงให้เห็นว่าเป็นเบอร์หัวหน้าห้องของผม

สวัสดีเราปอนะ เธอจะมางานศพของโน่ไหม

งานศพใครนะผมถามด้วยความไม่มั่นใจ เพราะโน่ก็พิมพ์คุยกับผมอยู่หยกๆ

โน่เขาเสียแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานนี้

เราเพิ่งหาเบอร์เธอเจอ เราบอกเพื่อนในแชดกลุ่มแล้วแต่เธอไม่ได้อยู่ในกลุ่ม

มันตายได้ไง เราเจอมันอยู่เลย

โน่เขาถูกรถชนตาย

ผมแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินแต่ก็ต้องเชื่อเพราะผมรู้ว่าปอเป็นคนที่จริงจังและไม่ค่อยพูดเล่นกับผม

ปอพยายามถามผมซ้ำ แต่ตอนนั้นสติผมไม่อยู่กับตัวแล้ว  ผมใช้เวลาตั้งสติและตกลงไปงานในวันพรุ่งนี้ทันที

 

 

               ยามดึกสงัดสายลมพัดผ่านหน้าต่าง หลังจากผมฟังปอพูดผมก็นอนไม่หลับได้แต่รอเวลาให้ถึงตอนเช้าแล้วจะได้ไปงานศพของโน่ ผมพยายามเล่นเกมที่ไม่ได้เล่นมานาน แต่ด้วยความหิวผมจึงไปหาซื้ออะไรกินที่เซเว่น
พอซื้อเสร็จผมก็รีบเดินกลับบ้านแต่ในระหว่างเดินกลับผมก็เห็นโน่ เขากำลังวิ่งมาหาผม  ด้วยความกลัว ผมจึงรีบวิ่งหนีทันที

หยุดก่อนโน่ตะโกนหาผม

เรามีเรื่องจะบอก

โน่ อย่ามาหลอกมาหลอนฉันเลย ฉันขอโทษที่ไม่ได้อ่านแชดแกผมพูดด้วยความกลัว

แกก็อ่านอยู่ตอนเย็น เราก็คุยกันอยู่

พอผมได้ยินดังนั้นผมก็หยุดและเริ่มคิด

หรือโน่ยังไม่ตายผมหยุดรอโน่เดินเข้ามา พอผมมองก็ได้รู้ว่าโน่ยังไม่ตายจริงๆ

ปอบอกว่าแกตายแล้วนี่ผมถามเขา

โน่ทำหน้างงและบอกผมว่า

คนที่ตายหนะ คือหัวหน้าห้องเราที่ชื่อปอ เธอฆ่าตัวตายตอนเย็น หลังจากที่เราเจอแกในระหว่างทาง

จะบ้าหรอ ฉันเพิ่งคุยกับปอไป

โน่หยิบมือถือของเขาและให้ผมดูข้อความในแชดกลุ่ม แต่ทว่าโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นผมรีบกดรับและได้ยินเสียงปอดังขึ้น

ในที่สุดนายก็รู้ความจริงแล้วสินะ พรุ่งนี้มางานฉันด้วย

พอสิ้นเสียงเธอ โทรศัพท์ในมือของผมก็หล่นลงพื้นทันที ผมบอกให้โน่ไปส่งผมที่บ้านพอผมกลับมาถึงก็เจอแม่ของผม

นี่พรุ่งนี้ไปงานศพด้วยนะ

ผมรู้แล้วของปอใช่ไหม

ใช่ ไปของปอและไปของโน่ด้วย

ผมมองแบบงงๆ และตอบกลับไปว่า

โน่มันยังเดินมาส่งผมอยู่เลย มันจะตายได้ไง

โน่ตายแล้ว ถูกรถชนต์ตายหน้าปากซอย

ถ้างั้นคนที่มาส่งเราก็คือผี  โอ้ เพื่อนกันทำกันได้ลง