บทที่ 266 ในฐานะพี่ชาย

พ่ายเกมสวาท

-A A +A

บทที่ 266 ในฐานะพี่ชาย

หมวดหนังสือ: 

เสียงปืนที่ดังขึ้นเพียงหนึ่งนัด ทำให้ทั้งสองร่างของทั้งไอ้เมฆินทร์และเอลิซ ร่วงลงพื้นไปพร้อมกัน และถึงแม้ว่าในจังหวะหนึ่งนั้น ไอ้เมฆินทร์เองมันก็มีโอกาสที่จะลั่นไกปืนใส่เอลิซเพื่อลากเธอให้ไปสู่ความตายเฉกเช่นเดียวกันกับมัน แต่ทว่า...ในห้วงสุดท้ายของชีวิตผู้ชายคนคนหนึ่งอย่างเมฆินทร์ ที่ยังคงรักผู้หญิงอย่างเอลิซ ก็ได้เลือกที่จะไม่ทำสิ่งเลวร้ายออกไป

 

และการกระทำของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องชายอีกทั้งยังเป็นผู้ชายที่ชั่วร้ายอย่างเมฆินทร์ ก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่าอย่างน้อยในวาระสุดท้าย เมฆินทร์เองมันก็ยังรู้จักที่จะเสียสละเพื่อคนที่ตัวเองรักอยู่บ้าง...

 

ผมพุ่งตัวเข้าไปดูน้องชายเพียงคนเดียวของตัวเองที่นอนพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกมาจากตัว แม้ว่าสภาพของคนตรงหน้า จะทำให้คนที่อยู่ในฐานะหมออย่างผมรู้ดีว่า ผู้บาดเจ็บตรงหน้าดูท่าจะไม่มีโอกาสรอดแล้ว

 

แต่ด้วยจรรยาบรรณและความรู้สึกถึงความเป็นพี่น้องที่มีสายเลือดเดียวกัน มันจึงทำให้ผมยังอยากที่จะยื้อชีวิตของเมฆินทร์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ...

 

“ไอ้เมฆ มึงได้ยินกูไหม ทำใจดีไว้นะ...!!” ผมตรงเข้าไปประชิดร่างที่นอนหายใจรวยรินของน้องชาย พร้อมกับเอามือของตัวเองกดลงไปที่บาดแผลเพื่อห้ามเลือด

 

และถึงแม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าน้องชายต่างมารดาของเขาคนนี้ จะรังเกียจเขามากขนาดไหน แต่ทว่า...ณ เวลานี้ เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจหรือเกลียดน้องชายเขากลับไปเลย และความรู้สึกที่เกิดขึ้น เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะสายสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง หรือว่ามันเป็นเพราะเรื่องราวที่เขาได้ยินได้ฟังมาจากผู้เป็นน้องชายทั้งหมดนั้น ที่มันทำให้ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไป แถมยังรู้สึกไปทางค่อนข้างที่จะรู้สึกสงสารน้องชายคนนี้ของเขาเสียมากกว่า

 

และหรือว่ามันอาจจะเป็นเพราะว่า ความจริงของเบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกอย่าง จะเป็นต้นสายปลายเหตุที่หล่อหลอมให้น้องชายของเขาต้องกลายมาเป็นคนแบบนี้...โดยเฉพาะเมื่อทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น มันเกิดมาจากความรักที่ไม่สมหวังของรุ่นพ่อรุ่นแม่ สาเหตุของความเกลียดชังที่มีต่อกันเพียงเท่านั้น ที่ไม่แม้แต่จะทำร้ายความสุขของคนในรุ่นนั้น แต่ยังส่งผลมาจนถึงรุ่นถัดไป...

 

ผมที่กำลังจมอยู่กับความคิดที่ถาโถมเข้ามาในขณะนั้น จนกระทั่งเสียงร้องคำรามของคนใต้ร่างที่ผมกำลังลงมือช่วยชีวิตอยู่ ร้องตะโกนดังขึ้นมา

 

“ปะ...ปล่อยกู อ่ะ อ๊ากกก...ยะ...อย่ามายุ่งกับกู...เอามือสกปรกของมึงออกไปจากตัวกูนะ อั่ก!!” เมฆินทร์ที่แม้จะใกล้วาระสุดท้ายของชีวิตแล้ว แต่ก็ยังไม่วางทิฐิต่อพี่ชายลง

 

“หุบปาก...กูช่วยมึงในฐานะหมอ” ผมตะคอกมันกลับ ด้วยแววตาสั่นระริก อีกทั้งแววตาของไอ้เมฆินทร์ที่ส่งกลับมาก็ยังเต็มไปด้วยความหวั่นไหว

 

แต่ทว่า...แววตาแห่งความหวั่นไหวนั้นก็มีให้เห็นแค่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นดุร้ายและหยิ่งทะนงดังเดิม

 

“อึก...มะ...มึงอย่าลืมคำพูดของตัวเองล่ะ ระ...เรื่องที่จะออกจากตระกูลกู...เอือกกก ~~” คำพูดที่ดูเหมือนจะออกมาอย่างยากลำบากขึ้นทุกทีของเมฆินทร์ ทำให้ดวงตาของผมเริ่มร้อนผ่าวและสั่นไหว

 

“มึงอย่าเพิ่งพูดแพล่มคิดอะไรมาก...ความดันมันจะทำให้เลือดของมึงยิ่งไม่หยุดไหล” ผมพูดเพื่อตัดความหงุดหงิดใจ ที่แม้ว่ายังไงน้องชายก็ยังไม่ยอมลดราวาศอกกับผมสักที

 

“มึงก็สัญญามาก่อน...สัญญามา!!...อ๊ากกก ~~” เมฆินทร์ที่เหมือนจะไม่ฟังในสิ่งที่ผมพูด แถมยังตะเบ็งเสียงออกมาจนทำให้เลือดยิ่งไหลซึมเต็มง่ามมือ

 

ผมมองคนใต้ร่างด้วยดวงตาที่เริ่มพร่ามัว พร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดใจถึงโชคชะตาที่ว่า ทำไมถึงต้องให้เราสองคนต้องมีชะตาชีวิตแบบนี้กันด้วยวะ ทำไมไม่ให้เราเกิดมาเป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันไม่ได้ และในเมื่อทำให้เราสามัคคีกันไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรจะต้องให้เราเกลียดกันจนวาระสุดท้ายแบบนี้

 

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของมาคินทร์ มองไปยังใบหน้าที่เริ่มซีดเซียวเพราะเสียเลือดของเมฆินทร์ ก่อนที่ในห้วงสุดท้ายเขาจะคำนึงถึงสิ่งที่เขาจะทำให้น้องคนนี้ได้มากที่สุด...

 

นั่นก็คือ...รับปากในสิ่งที่เมฆินทร์ต้องการ...

 

หลังจากที่เขารู้สถานการณ์ตรงหน้าดีแล้วว่าอีกในไม่กี่นาทีข้างหน้าวาระสุดท้ายของน้องชายของเขาจะมาถึงแล้ว เขาที่คิดทบทวนดีแล้วว่าสมควรที่จะทำให้น้องชายของตัวเองได้สมความปรารถนาดั่งใจต้องการ และรับปากเพื่อให้วิญญาณของคนตรงหน้าไปอย่างสงบสุข และนั่นก็จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะมอบให้น้องชายของเขาได้...ในฐานะพี่ชาย...

 

“ก็ได้...ไอ้เมฆ กูจะทำให้มึง มึงไม่ต้องห่วงกูจะออกจากตระกูลวงศ์เวชรุ่งเรือง และกูกับแม่กูจะเปลี่ยนนามสกุลไม่ใช่นามสกุลของมึงอีก เราสองคนจะไม่เกี่ยวดองกันอีกต่อไป มึงพอใจแล้วหรือยัง...ฮึก ฮึก” มาคินทร์ลั่นวาจาในขณะที่มือยังกุมประสานกันแน่น เพื่อกดเลือดให้น้องชายของตน ในขณะที่ตอนนี้ลมหายใจของเจ้าของร่างแทบจะรวยรินลงไปทุกขณะแล้ว

 

เมฆินทร์ที่เผยแววตายิ้มออกมาหลังจากที่ได้ฟังคำสัญญาที่ต้องการจากปากผม...

 

อั่ก ๆๆ

 

เสียงกระอักเลือด พร้อมกับเลือดที่ทะลักออกมาจากปากและบาดแผลของคนใต้ร่าง ทำให้ผมในฐานะหมอรู้ดีว่าในอีกไม่ช้าข้างหน้า น้องชายต่างมารดาของตัวเอง จะได้นอนหลับพักผ่อนตลอดกาลแล้ว

 

“มึง...ยะ...อย่าผิดคำสัญญานะ...เฮือกกก ~~” เมฆินทร์ที่ได้ลั่นประโยคสุดท้ายเพื่อสั่งเสียพี่ชายต่างแม่ของตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับรวบรวมพลังไปที่มือเพื่อเอื้อมขึ้นมากระชากคอเสื้อของคนตรงแน่น เขาที่จ้องมองเขม็ง ก่อนที่จะค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเลื่อนลอย คล้ายกับมองหาใครสักคนที่หวังว่าจะยังยืนอยู่แถวนี้...แต่น่าเสียดายที่เขากลับต้องพบกับความว่างเปล่า...

 

เมฆินทร์ที่ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากด้วยความสมเพชตัวเองในใจที่ไม่ว่ายังไง ท้ายที่สุดแล้วเขาก็รักเธอได้แค่ฝ่ายเดียว และคงต้องยอมรับชะตากรรมที่จะต้องจากไปอย่างโดดเดี่ยว

 

จนกระทั่ง...เมื่อห้วงเวลาสุดท้ายมาถึง เขาที่ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงแล้ว เนื่องจากคนที่เขาเกลียดก็รับปากว่าจะไม่ยุ่งกับตระกูลที่เปรียบดั่งศักดิ์ศรีของเขาแล้ว ผู้หญิงอันเป็นที่รักก็ได้กลับคืนสู่อ้อมกอดของชายที่เธอรักแล้ว ทุกอย่างที่เขาเคยเป็นห่วง...มันจบสิ้นลงแล้ว...ก็คงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องพักผ่อนเสียที...

 

เปลือกตาที่คล้ายกับว่าหนักอึ้งเหลือเกินของเมฆินทร์ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ พร้อมกับมือหนาของเขาที่ค่อย ๆ คลายออกจากคอเสื้อของผู้เป็นพี่ชาย และเมื่อเสียงสุดท้ายที่เพิ่งเอื้อนเอ่ยออกไป ได้หายไปพร้อมกับลมหายใจของเขา ความว่างเปล่าและขาวโพลนก็ได้เข้ามาแทนที่

สารบัญ / นำทาง

แสดงความคิดเห็น

 
 

ข้อควรทราบ เนื่องจากผู้ดูแลหลักของเว็บไซต์เป็นคนตาบอด หากพบการแสดงผลที่ผิดเพี้ยนและสร้างความไม่สะดวกต่อการใช้งาน โปรดแจ้งทีมงานได้ในทุกช่องทาง

เราอยากให้สมาชิกทุกท่านอยู่กันอย่างครอบครัวที่อบอุ่น ให้สังคมภายในเว็บ เป็นสังคมที่ดี ดังนั้น สมาชิกทุกท่านโปรดเคารพในสิทธิของตนเองและผู้อื่น

ผลงานที่ถูกเผยแพร่บนเว็บ ให้ถือว่าลิขสิทธิ์เป็นของผู้เผยแพร่เอง ห้ามมิให้บุคคลอื่นนำไปเผยแพร่ ก็อปปี้ หรือนำไปดัดแปลง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานโดยเด็ดขาด หากมีการฝ่าฝืน แล้วถูกดำเนินคดีจากเจ้าของผลงาน ทางเว็บมิขอเกี่ยวข้อง เพราะได้แจ้งเตือนเอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว

หากพบบทความที่มีเนื้อหาไปในทางใส่ร้ายผู้อื่น หรือทำให้ผู้อื่นเสียหาย แจ้งเข้ามาได้ตามช่องทาง Email keangun2018@gmail.com ได้ตลอด 24 ชั่วโมง ทางทีมงาน จะทำการตรวจสอบ และหากเป็นจริง จะนำผลงานดังกล่าวออกจากเว็บไซต์ ไม่เกิน 1 วัน

Copyright © 2018-2024 keangun. All Right Reserved.