ตอนที่ 14 วันบดแมงมุม 2

-A A +A

หมวดนิยาย: 

กองทัพของชาวบ้านและแมงมุมฝ่ายพวกเราอีก 8 ตัว พอเขามาถึงหน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาก็วิ่งเข้าไปแบไม่รีรอส่วนพวกแมงมุมที่หมู่บ้านมีเพียงครึ่งหนึงของทั้งหมด ในขณะเดียวกันนั่นเองพวกของชูยงก็หน้าขึ้นไปบนภูเขาเพื่อไปช่วยเหล่า ผู้สมัครที่เหลือเมื่อพวกเขามาถึงทางขึ้นหุบเขาซึ่งเป็นถนนที่ด้านซ้ายนั้นเป็นป่าส่วนด้านเป็นเทือกเขา

 

“นั่นสินะทางขึ้นเขา” ถงจินชี้นิ้วไปทางที่ถนน

 

“ดีล่ะเราไปกันเถอะ” พอพูดจบขณะที่ประกอบไปด้วย ถงจิน เหยากวง เปาชูกับเพื่อนอีกคนของเขา ซาถัวและชูยงต่างก็รีบวิ่งขึ้นไปยังยอดเขาโดยที่ระหว่างที่พวกเขาเดินผ่านถนนนั้นก็มีการปะทะกันระหว่างชาวบ้านกับเหล่าแมงมุมดังไกลมาถึงที่ที่พวกเขาอยู่

 

“เสียงดังมาถึงนี่เชียวหรือ” ถงจินพูดกับทุกๆคนขณะที่กำลังวิ่งขึ้นเขาไป

 

“ชาวบ้านจะรอดไหมนะ” ซาถัวบ่นออกมา

 

“เป็นห่วงจัง”

 

เมื่อพวกเขาวิ่งต่อไปอีกสักระยะพวกก็ต้องเจอกับใยแมงมุมที่ยิงออกมาจากทางป่าทางด้านซ้ายของพวกเขาถึงจะบอกว่ามันเป็นป่าแต่ต้นไม้ส่วนใหญ่ก็มีแต่ต้นไผ่ซะเป็นส่วนใหญ่ การโจมตีด้วยใยที่พ้นออกมาจากทางป่านั้น พวกชูยงใช้กระบี่ฟัดป๋องออกไปจนหมด และเหล่าปีศาจแมงมุมก็โผล่ออกมาจากทางป่ากอไผ่นั้นจำนวนหนึ่ง

“ที่นี่ข้าจะรับมือเองพวกเจ้ารีบไปเถอะ”เพื่อนปีศาจแมงมุมของเปาชูตะโกนออกมา

 

“เข้าใจล่ะฝากด้วยนะ จงซิน” จากนั้น พวกของชูยงก็รีบวิ่งขึ้นเขาไปในทันทีในขณะเดี๋ยวกันนั่นเองก็มีปีศาจแมงมุมบางส่วนไล่ตามพวกของชูยงไปเช่นเดียวกัน แต่ทว่า จงซิน ก็ได้แปลงร่างเป็นร่างแมงมุมมาขว้างทางขึ้นเขาไม่ให้เหล่าปีศาจแมงมุมผ่านไปได้  จากนั้นพวกของชูยงก็รีบวิ่งขึ้นเขาไปปล่อยให้จงซิน ต้านกองทัพแมงมุมต่อไป เปาชูได้วิ่งนำทางพวกของ ชูยงไปเรื่อยจนกระทั่งไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงบนยอดเขาแต่ทว่ากลับไม่พบอะไรเลยมีเพียงป่าไม้ เท่านั้น

 

“เปาชู รังของพวกมันอยู่ไหนกัน” เหยากวงถามพูดขึ้นด้วยความสงสัย แต่พอเธอพูดจบเปาชูก็ เดินไปเรื่อยๆพวกของชูยงก็เดินตามไปจนกระทั่งถึงหน้าผาที่สามารถมองเห็นป่าไม้จากด้านล่างได้ชัดเจนพร้อมทั้งเห็นหมู่บ้าน ที่กำลังเกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือดเบื้องล่าง และเปาชู คนที่พาเรามาที่นี่ก็ชี้ลงไปข้างล่างแล้วก็พูดขึ้นมา

 

“นั่นไงละรังของพวกเรา” เปาชู ชี้นิ้วเรียบตามผาไป และทั้ง 3 คนก็ตามมาดูสิ่งที่เปาชูชี้ ทุกคนที่มาต่างก็มองเห็นถ้ำที่มุดเข้าไปในภูเขา โดยที่ไม่มีทางเชื่อมอื่นเลยนอกจากปีนลงไป

 

“พวกมนุษย์เอ่ยข้ามีเรื่องจะขอ” เปาชูพูดขึ้นขณะมองไปลงเบื้องล่าง และทั้งสามคนก็กำลังตั้งใจฟัง

 

“ข้าไม่อยากทำร้ายเหล่าพี่น้องแมงมุมของข้า และข้าก็ไม่อยากเห็นพววกเจ้าฆ่าพวกของข้าเช่นเพราะฉะนั้นรบกวนอย่า ฆ่าพวกเขาถื่อว่าข้าขอร้องก็แล้วกัน พวกเจ้าจะตัดแขนตัดขาก็ได้ข้าไม่ว่า แต่อย่าฆ่าพวกเขารับปากข้าสิแคว้นถัง”

 

และทั้งสามคนก็พยักหน้ารับ

 

“แต่ว่าถ้พวกเจอหญิงแก่แมงมุมคนนั้นละก็ ฆ่าได้ทันทีไม่ต้องลังเลตกลงนะ” เปาชูขอเป็นเรื่องสุดท้าย

 

“โอ้” ทั้ง 3 คนพูดพร้อมกันหมายถึงรับทราบเล้ว

 

หลังจากนั้น เปาชูก็แปรงร่างเป็นแมงมุมขนาดใหญ่

 

“ขึ้นมาสิ เดี๋ยวข้าจะพาลง จับให้แน่นๆด้วยละ” และทั้ง 3 ก็ขึ้นหลังของเปาชูแล้วก็ไต่ลงไปยังลังของแมงมุมในทันที

 

พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็มาถึงถ้ำที่เจาะเข้าไปในหน้าผา พวกเขาลงจากหลังของเปาชูและเปาชูก็แปลงร่างกลับเป็นมนุษย์อีกครั้งถ้ำนั้นมีความมืดมิดมากจนมองอะไรไม่เห็น

 

“ตามข้ามา” เปาชูพูดขึ้น ทั้ง 3 เลยสันนิษฐานว่าเขาน่าจะมีสัมผัสแมงมุมบางอย่างหรือเขาอาจจะมองเห็นในที่มืดได้

 

พวกเราเดินไปเรื่อยๆทางก็ยิ่งมืดขึ้นจนแทบมองอะไรไม่เห็นเลยแต่ในขณะเดียวกันทั้ง 3 คนก็ชักกระบี่ออกมากันไว้ก่อน

 

“อ่า!” ซาถัวที่อยู่ท้ายสุดร้องขึ้นจนทุกคนต้องหันมามองโทษที” พอพูดจบทุกคนเดินต่อไปในทันที

 

พอเดินต่อไปสักพักซาถัวก็ ตะโกนขึ้นมาเบาๆอีกครั้ง

 

“คราวนี้อะไรอีละ ซาถัว” ชูยงพูดขณะเดินต่อไปข้างหน้า แต่ซาถัว ไม่ขานรับชูยงเดินมองไปข้างหน้าปรากฏว่าซาถัวได้หายไปแล้ว

 

“ซาถัว! ซาถัว!!!” ชูยงตะโกนออกไปแต่ซาถัวก็ไม่ขานรับ ชูยงได้หันกลับไปมองหน้าเหยากวง กับเปาชูที่กำลังมองมาทางเขา รอบๆพวกเขากันว่ามืดมาก เปาชู เหยากวง กับ ชูยงจะพยายามเดินติดๆ กันไว้แต่ซาถัวเขาได้เดินห่างไปสักพักหลังเจอแมงมุมเกาะ

 

“ซาถัวหายเราเอาไงดี” ชูยงหันกลับไปถามเหยากวง กับเปาชู

 

“นั่นสิเปาชู” เหยากวงหันกลับไปถามเปาชูแต่ก็พบว่า เปาชูนั่นได้หายไปแล้ว

 

“เปาชู เปาชู” เหยากวงยังคงเรียกต่อไป

 

“ชูยง เปาชูหายไป” เหยากวงหันกลับไปหาชูยงก็ปรากฏว่าชูยง ก็หายไปด้วย

 

“นี่มันอะไรกัน”เหยากวงพูดกับตัวเองด้วยท่าทีที่หวาดกลัวขึ้นเรื่อยและทันใดนั้นเองก็มีคนฉุดเหยากวงหายไปในความมืดในทันที

......................................................................................................................................................................................................

เหยากวงฟื้นมาให้ห้องโถงที่เกิดจากการเจาะเข้ามาในหน้าผาของเหล่าเเมงมุม ห้องโถงนี้มีคบเพลิงอยู่รอบห้องทำให้ห้องสว่างมากผิดจากตอนเข้ามาที่มืดมิดจนมองไม่เห็นอะไร เหยากวงมองไปรอบๆพบ ตัวเองถูกมัดติดกับเสาพร้อมกับ ชูยง ซาถัว เปาชู และ เหล่าผู้เข้าสองคนอื่นๆที่มาสอบด้วยกัน พอเหยากวง มองต่อไปๆ เรื่อยก็เห็น เเม่เฒ่าคนนึงที่กำลังถือไม่เท้าอยู่ กำลังเดินอยู่กับหญิงสาวรูปร่างสะสวยเเต่งตัวราวกับผู้ดี เเดินไปยังที่ที่ซาถัวถูกมัดไว้ เหยากวงก็คิดได้ในทันทีว่าเขาเหล่านั้นน่าจะเป็นเเม่มดกับองค์หญิงเเมงมุมที่เปาชูเคยบอก เหยากวงยังได้สติมาไม่เต็มที่ เหล่าเเมงมุมจึงอาจยังไม่เห็นว่าเหยากวงกำลังได้สติพื้นขึ้นมา เเม่เฒ่ากับองค์หญิงกำลังทำอะไรบางอย่างกับ ซาถัว

"เขาพึ่งมาใหม่ อยากจะรู้เเล้วสินะองค์หญิง" องค์หญิงพยักหน้ารับคำ

เเม่เฒ่าพูดพร้อมกับใช้ไม้เท้ายืนไปที่หัว ซาถัว เเละเเม่เฒ่าก็หลับตาลงคิดอะไรบางอย่างอยู่

สารบัญ / เมนูนิยาย