ตอนที่ 12 การต่อสู้ยามราตรี

-A A +A

หมวดนิยาย: 

“เอาล่ะคราวพวกท่านก็เป็นอิสระเเล้วสินะ” ชูยงพูดพร้อมกับเดินไปฟันโซ่เวทย์มนต์ที่ลัดเหล่าปีศาจอยู่ทีละตัวจนครบ

 

“เอาล่ะพวกท่านเป็นอิสระแล้วมีแผนว่ายังไง” ชูยงถามด้วยความสงสัย

 

“พวกเราจะพาพวกท่านทุกคนออกไปจากถ้ำนี้โดยจะแบกพวกท่านทีละสองคนขึ้นไปข้างบน ข้าคาดว่าน่าจะใช้เวลาอย่างมาก 1 ชั่วยาม จนกว่าจะอพยพชาวบ้านที่นี่ไปหมด อ่อลืมบอกไปข้าชื่อ เปาชู” เปาฉูที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้าของแมงมุมกลุ่มนี้อธิบายให้ฟัง

 

“งั้นก็ทำตามที่พวกท่านว่า”ชูยงตอบรับพร้อมกับงั้นหน้าไปทางชาวบ้าน ชาวบ้านต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยกับแผนการ

 

“เออจริงสิข้ามีคำถามกระบี่ของท่านน่ะเหตุใดถึงสามารถฟันเวทย์มนต์ขาดได้ล่ะ” เปาชูถามกลับ

 

“อ่อนี่น่ะหรอ” ชูยงพูดพร้อมกับยกกระบี่ขึ้นโชว์

 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแต่เหมือนกับว่าฉันกับมันมีความผูกผันบางอย่างที่ไม่อาจรู้ได้ และนอกจากฉันแล้วก็ไม่มีใครยกกระบี่สีดำนี้ได้” ชูยงพูดด้วยน้ำเสียงที่ซึ้งกินใจจนหลายๆคนถึงกับตาค้างพอพูดจบ ชูยงก็ยกกระบี่ลงมาเก็บเข้าฝักเหมือนเดิม

 

“อ่อ งั้นหรอกหรอ” เปาชู พูดออกมาเบาๆ

 

“งั้นเอาเป็นว่าเราจะเริ่มแผนการอพยพคนเลยดีกว่า”

 

“ได้งั้นเริ่มเลย” ชูยงตอบกลับพร้อมกับเดินออกไปยังปากถ้ำทุกคนทั้งแมงมุม ชาวบ้านต่างก็หลีกทางให้ พอชูยงเดินไปยังหน้าปากทางเข้า เขามองขึ้นไปข้างบนหน้าผาที่เป็นเวลามืดค่ำแล้ว

 

“ทุกท่านจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอขึ้นไปก่อน” เขาหันหน้าไปทางชาวบ้าน

 

.......................................................................................................................................................

 

อีกด้านหนึ่ง 1 ในคณะมือปราบของชูยงก็มีคนหนึงเอะใจอะไรบางอย่าง เธอคนนั้นคือเหยากวง

 

เหยากวงเป็นคนเดียวในกลุ่มถ้าไม่นับชูยงที่ไม่ได้กินอาหารที่ชาวบ้านเอามาให้เมื่อตอนเย็น และเหยากวงก็ได้แกล้งหลับยามที่คนอื่นสลบกันหมด เหยากวงก็ได้สังเกตเห็นชูยงเดินออกมาจากคุก เธอจึงสะกดรอยตามชูยงไปก็ได้เห็นชูยง โดนแมงมุมทำให้ตกหน้าผาไป และตอนนี้เธอกำลังหาวิถีที่จะออกไปจากหมู่บ้านนี้ เพื่อที่จะกลับแคว้นถังไปตามคนมาช่วย แต่ว่าเธอนั้นทำไม่ได้

 

“อะไรกันเนี่ยป่านี่ยิ่งวิ่งเท่าไรเหมือนกับมาที่เดิมนี่มันอะไร” เหยากวงพึนพำกับตัวเองและเธอก็วิ่งอีกครั้งคราวนี้เธอกลับมาที่เดิมคือที่ ที่ชูยงนั้นตกหน้าผาไป

 

“บ้าน่ะ ตรงนี้มันที่ที่ชูยงตกลงไปนี่นาทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่กันนะ” เหยากวงยังคงพึนพำกับตัวเองและทันใดนั้นเอง เหยากวง ก็ได้ยินเสียงการคลานของแมงมุมมาจากป่าด้านหลังและปรากฏร่างของปีศาจแมงมุมเป็นชายวัยหนุ่มที่กำลังเดินมาทางเหยากวง

 

“ดูท่าเจ้าจะหมดแรงแล้วสินะ ข้าก็ไม่แปลกใจเท่าไรหรอก็วิ่งมาตั้งหลายชั่วยามนินา” มันพูดขึ้นด้วยถ้าใจเย็น

 

“ทำไมแกถึงรู้ว่าฉันอยู่แถวนี้ล่ะ” เหยากวงถามกลับด้วยความกลัว

 

“เรารู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าเจ้านั้นแอบซ่อนอยู่ ตั้งแต่ที่เรากำจัดเพื่อนของเจ้าไปนั้นแหละไอ้หมอนั้นมันไม่มีเวทย์อาคมเราเลยไว้ได้เลยว่ามันจะไม่มีทางสู้พวกเราได้ แต่เธอสิแม่นางเราสัมผัสได้ถึงพลังในตัวเธอเราเลยยังไม่กล้าลงมือเพราะไม่รู้ว่าเธอนั้นมีพลังมากขนาดไหน เราเลยล่อให้เธอหมดแรงและข่อยมาเก็บงานไงล่ะ!!!” มันตะโกนออกมาพร้อมกับเสกดาบออกมาจากอากาศและพุ่งเขาโจมตีเหยากวงในทันที เหยาหวงที่เห็นดังนั้นก็พุ่งหลบไปข้างๆหลบการฟัดได้ทันควัน แต่มันก็ยังใช้แขนข้างขวาข้างหนึ่งของฟาดไปที่เหยากวงที่เต็มๆ เหยากวงถึงกับกระเด็นไประยะหนึ่งแต่ด้วยเหยากวงที่ร่างกายแข็งแรงกว่าสตรีทั่วไปความเสียหายที่ได้รับก็ไม่ถึงขนาดเป็นอันตรายต่อเหยากวงมากนัก เหยากวงที่เชกระเด็นไปข้างก็เริ่มตั่งตัวได้อีกครั้ง ชักกระบี่ออกมา ตามหลักแล้วผู้เข้าสอบทุกคนจะต้องนำกระบี่ติดตัวไปเองหรือบางคนก็เป็นสายทางแพทย์เขาก็จะพกยาไปเช่น ซาถัว พอเหยากวงชักกระบี่ออกมาก็เริ่มพุ่งเข้าใส่ปีศาจแมงมุมในทันทีด้วยควาวสูงที่ต่างกัน เหยากวงเพียงแค่สูงแค่ระดับหาของมันเท่านั้นทำให้การเคลื่อนที่ของเหยากวงนั้นคล่องแค้วว่องไวกว่ามันเป็นอย่างมาก เหยากวงสไลค์ลอดใต้ท้องใต้ของมันและใช้กระบี่ ฟันเข้าที่ขาข้างหนึ่งของมัน ด้วยแรงอันมหาศาลทำให้ขาข้างนั้นของมันขาดในทันที

 

“อา!!!!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมด้วยเลือดที่เป็นสีเขียวไหลออกมา แต่การโจมตีครั้งนั้นก็ไม่อาจทำให้มันล้มลงได้เนื่องจากมันมีหลายขา

 

“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามนุษย์จะสามารถฟันขาฉันขาดได้ในดาบเดียว แต่ฉันไม่แปลกใจหลอกเพราะยังไงซ่ะเทพเซียนก็เป็นคนสอนพวกแกเองไม่ใช่หรือไง” มันพูดสาธยายพร้อมกับยื่นมือไปสกัดจุดขาข้างที่โดนฟันเพื่อให้เลือดหลุดไหล

 

“แต่ข้าสงสัยอย่างหนึ่ง ทั้งๆที่เมื่อ 80 ปีก่อน ถังเกาจิ้งได้สังหารจอมปราชญ์ประจำแคว้นไปแล้วแท้แต่ทำไมถึงมีผู้ที่สอนวิชาอาคมในแคว้นถังอยู่ได้แต่ถ้ามีคนที่ยังสอนอยู่ก็ใช่ว่าจะมีทักษะมากพอ แต่ดูจากที่วิชาที่เจ้าใช้แล้วก็ไม่แน่ว่าอาจจะมีผู้ที่มีฝีมือสอนอยู่ แต่อีกนัยก็หมายความว่าเจ้านั้นมาจากแคว้นอื่นใช่ไหมล่ะ” พอได้ยินดังนั้นเหยากวงถึงกับอึ้งไปพักหนึง

 

“มันไม่ใช่เรื่องของแก” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

 

“นั้นสินะ!!!” มันพูดจบก็พุ่งเข้าใส่ เหยากวงในทันที มันใช้กระบี่แทงไปที่เหยากวงแต่เหยากวงก็สามารถรับเอาไว้ด้วยกระบี่ของตัวเอง ด้วยทักษะทางด้านกระบี่นั้นเหยากวงเหนือกว่ามากโดยเฉพาะความเร็ว เหยากวงที่รับกระบี่ของมันไว้ได้ก็ได้สะบัด กระบี่ของมันและเหยากวงก็ใช้เพลงของตัวเองโต้กับไปด้วยความเร็ว เพลงกระบี่สามารถฟันได้ 10 ครั้งต่อวินาที เหยากวงใช้เวลาทั้งสิน 2 วินาที ก็สามารถเอาชนะมันได้ ด้วยบาดแผลที่สาหัสแต่ไม่ถึงตายเพราะเหยากวงต้องการข้อมูลบางอย่างจากพวกมัน

 

“พวกแกยึดหมู่บ้านนี้ไว้มีจุดประสงค์อะไร” เหยากวงกับมันด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด แต่มันอยู่ในสภาพปางตายกลับหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“นี่! แก”  เหยากวง ตะคอกไปอีกครั้ง

 

“ทำไมน่ะหรอก็เพราะว่าแคว้นถังมันอ่อนแอไงล่ะ” พอพูดจบมันก็กันบางอย่างที่อยู่ปาก และน้ำลายจำนวนก็ไหลออกมาท่วมปากและมันก็สินใจในที่สุด

 

“ไม่ยอมคลายความลับเลยฆ่าตัวตายเลยหรอ พวกปีศาจนี่จริงๆเลย” เหยากวงบ่นพึนพำกับตัวเองและถันใดนั้นเองก็ได้เกิดแผ่นดินไหวขึ้น ทำให้ เหยากวง ทรงแทบไม่อยู่และก็ด้ปรากฏร่างปีศาจแมงมุม 2 ตัว โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ลอยตัวในอากาศหลายจะโจมตีเหยากวง โดยที่ไม่ทันตั้งตัว เหยากวงที่เห็นดังนั้นขาก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้ ใจของหล่อนได้แต่คิดว่าคือจุดจบแล้ว แต่ว่ามันยังไม่ใช่เพราะทันใดนั้นเองก็ได้มีกระบี่ดำลอยหมุยเป็นวงกลมเข้าไปถัดคอของปีศาจแมงมุมทั้งสองจนขาดสบั่นก่อนที่มันจะลอยกลับไปหาเจ้าของที่ กำลังยื่นอยู่ข้างหลัง         เหยากวงนั้นก็คือชูยง

 

“นาย?” เหยากวงพูดออกมา พร้อมกับมองไปเห็นปีศาจแมงมุมอยู่ข้างหลังชูยง

 

“นายระวังปีศาจอยู่ข้างหลังนาย” เหยากวงที่ดังนั้นเลยชักกระบี่ออกไปหวังจะโจมตีใส่ปีศาจแมงมุมที่อยู่หลังชูยง

 

เหยากวงพุ่งเข้าไปแต่ชูยงก็ใช้กระบี่รับกระบี่ออกเหยากวงได้ทัน

 

“เธอใจเย็นก่อนเขาเป็นมิตรนะ” ชูยงตะโกนบอก และหลังนั้นชูยงก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เหยากวงฟังทั้งเรื่องที่เขาตกลงไปและเรื่องเป้าหมายของปีศาจและการอพยพชาวบ้าน และเหยากวงเริ่มเรื่องของตัวเองให้กับชูยงฟังเหมือนกัน

 

“สรุปก็คือเธอเหยากวง ได้เอ่ะใจตั้งแต่ที่ข้าพูดเมื่อเช้าแล้วใช่ไหมถึงได้รู้ว่าเราถูกภาพลวงตา”ชูยงถาม

 

“ใช่แต่ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่านายรู้ได้ยังไงว่าเป็นภาพลวงตา” เหยากวงถามกลับ

 

“อาจจะเป็นเพราะว่ากระบี่ของฉันอาจจะมีความสามารถในการสลายพลังอาคมและอาจรวมไปถึงความลวงตาด้วยก็เป็นได้” ชูยงตอบ

กลับ

“และได้ไปเอามันมาจากไหน” เหยากวงยังคงถามต่อ

 

“ในถ้ำแห่งหนึงน่ะ เออว่าแต่เธอกำจัดมันได้เลยหรอสุดยอดไปเลยแฮะ” ชูยงพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปทางศพของป๊สาจที่เหยากวงสังหารได้

 

“ไม่หรอก ว่าแต่นายเถอะสามารถใช้อาคมควบคุมกระบี่ได้ถึงขนาดนั้นก็เรียกว่าเป็นยอดฝีมือเลยน่ะสิ” เหยากวงกล่าวชม ชูยงถึงขนาดเขินอายกันเลยที่เดียว เพราะถ้าสังเกตดีดีแล้วแม้เหยากวงจะแต่งตัวเหมือนกับบุรุษแต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็เรียกว่ามีความสวยในระดับหนึง

 

“อ่อมันไม่ใช่อาคมหรอกฉันแค่ปากระบี่ให้มันสบัดออกไปธรรมดาเองพอดีฉันฝึกมาน่ะและอีกอย่างคือฉันใช้อาคมไม่ได้” ชูยงตอบกลับ

 

           

สารบัญ / เมนูนิยาย